با خودم میگفتم گل پیراهن من بیرنگ است

تاروپودش بیجان جیب هایش خالی

 مادرم حرف قشنگی میزد: فارغ از عشق نباش رنگها درگذرند تاروپود دل تو پرجان باد

 مادرم شب میگفت:

عیب هم چیز قشنگیست پسر گل بی خار خداست

خط و خال و رخ و زلف

همه بازیچه ی ماست

 هان بدان بازیچه تاروپود دل من پر جان است

تو اگر عاشق خود را راندی باکی نیست بخدا باکی نیست

با سبک بالی خود دلشادم

 پر پروازم هست دشت فردا پیداست گل سرخی آنجاست

تو از آن بی خبری

 من خودم را دارم با هزاران خورشید

 نور خورشید تو گر کم سو شد باکی نیست بخدا باکی نیست

 سبزه ها خورشیدند باغ ها خورشیدند آسمان خورشید است زندگی خورشید است

 بی تو من حافظ دوران خودم خواهم گشت

بر زبان های همه خواهم رفت

توی دل های همه خواهم خفت

 شعرهای دل من زمزمهی پاک دلان خواهد شد

 یاد آن روز بیا که تو با ناله و آه سوی یک نابغه ی زنده دلی می آیی که به سر تاج صاقت دارد